Yine erteleme perileri ve biriken deneyler ile ugrasirken burasını ihmal ettiğimi farkettim. Bu gece kahveyi biraz geç içtiğim icin uykum da kaçtı hafiften yapacak bir şey de kalmadigina gore bi gireyim su siteme dediğim bir an oldu. Ve iste burdayım.

Yaklasik olarak cok uzun zamandır psikoterapi alıyorum kendimi tanımak ve anlamak icin sanirim 1,5- 2 yil oldu. Daha once de bir kac psikoterapi deneyimim olmuştu. Turkiye’de yasayan bir kadınsanız gercekten hayat psikoterapisiz olmuyor. Yani ulkemi seviyorum belki Amerika’da dogup büyüseydim de yine terapi almam gerekirdi ama bu yasamadigim bir deneyim olduğu icin tam olarak kıyas yapmam da mümkün degil sanirim. Bu terapi surecimde kendimin kelimenin tam anlamıyla icinden geçtim diyebilirim. Ilgi alanlarımı değiştirdim zaten bunun büyük bir kısmına şahit de oldunuz biraz beraber de uyuduk gibi oldu.

Ilk olarak sanirim sosyal medya zorbaligi tetikledi bende bir seyleri aslinda daha da oncesinde zaten hali hazirda var olan baska sorunlarım da eklenince domino etkisi yaptı diyebilirim, herkes gibi benim de hayatımda bazı zor olaylar yasanmisti. Buraya dramalara boğmak istemediğimden detaylara pek girmek istemiyorum ama sundan kesinlikle eminim hepimiz iyi kotu bir seyler yaşıyoruz. Yine terapi surecinde kendime bir seyleri itiraf ederken bir kırılma aninda bana neler oldu diyen bir insan olmaktansa ben neler yaptım diye hikayesini anlatan bir insana dönüşmek istediğime karar verdim.

Bana neler oldu demek aciziyeti ve kurban psikolojisi barındıran ve yasadiklarini kutsallastirmaya ve özelleştirmeye calisan bir insan gibi geliyordu bana. Ben ise bu yaralara bakıp neler oldugunu sürekli hatırlamak istemiyordum, cunku değiştiremeyeceğim onca şey yasanmisti ki ve bunların benim ne sucum ne de hakedisim olduguna inanmıyorum bu noktada nöroloji sayesinde öğrendiklerime sukrediyorum cunku boyle dusunmek bi yerde özgür iradenin olmadigini düşündürtse daha da aciliyet getiriyor olsa da 27 yaşına kadar yapılan davranislarin nörolojik gelişimimin bir parçası oldugunu kabul etmek harika hissettiriyor. Sürekli macera arayisinda yeni yerler arayisinda olup sehirler ülkeler değiştiren karakterimin bile dopamin genlerimde dünyanın geri kalanından farklı varyantlardan kaynaklanmasiyla açıklayabiliyorum. Ayni varyant genler depresyona ve modern dünyaya uyumsuzluğumu da acikliyor. Ama her şey genler degil tabii ki yetiştirilme, öğlen yedigimiz yemeğin lif ve yağ oranı, gece mavi isiga maruz kalma suremiz dopamin genlerimizden daha fazla bizim karakterimizde etkili oluyor.

Peki ya ben kendi hikayesini yazan bir insan olmaya karar verdikten sonra neler oldu dersiniz hayatımda, cok sancılı bir süreçti vallahi ruhsal olarak iyilesebilmek icin hayatimi tamamen degistirdim, eski relaps eden kabuslarımı, uykusuz gecelerimi, aglamaktan helak olmalı psikoterapi seanslarından sonra hayatima bir sekilde düzenler getirebildim. Bu günlerde biraz salmaca seklinde ilerliyor olsa da süreçten keyif almaya kendimi zorlamamaya calisiyorum bu detaylara değinirim bir sonraki yazimda. Yine son bir aydır psikolojide daha evvel ögrendigim ama uzerinde cok da durmadigim acikcasi biraz demode gelen Jung’un arketipler alegorilerine baktım aslinda bir aydır değişik ruyalar goruyorum analizler yapılıyor arka planda ve ben de gölge yanlarımı ve bilincaltimda olan bitenleri yeniden anlamaya calisiyorum. Kulaga cok sikici gelse de aslinda ben keyif alıyorum cunku zaten kendimi anlamak icin ciktigim bu yolculukta kabusların bana cok keskin bir seyler anlatıyor olması hoşuma gidiyor acikcasi. Son günlerde bir kacis bir mücadele ruyalari ve kabusları goruyordum psikanaliz bilenler hemen anlayabilir gerci detaylar yok ama ana tema genel olarak korumak ve korunmak uzerine ilerliyor. Ne diyordum Jung’un arketipleri uzerinde düşünüyordum acikcasi bilge arketipinde olmayı isterdim ama bende bi kahramanlık varmış. Bunu da yine kendimi göstermeyi sevmemden anlamistim biraz ama sebebini pek anlayamıyordum simdi artik bunu da anlamaya başladım. Ozellikle kahramanın yolculugu diyagramı beni cok aydınlattı, cunku ara sıra cok riskli kararlar alıp arkadaslarımla konuştuğumda bakalım kahraminimiz bu bölümde ne yasicak diye kendi kendimize sakalar yapardım. Meğerse bu dis sesim bilinç disimdan personama zaten yansıyormuş.

Bahsi gecen diyagram burada ve su an 7 ya da 8 diyebileceğim bir donemde oldugumu farkettim, bu beni cok sevindirdi neden diye soracak olursanız ruhsal evrimimde aslinda zorluklarla mücadele edip kendi ic ejderham tanıma fırsatı yakalayabilmek bir yerde sanki ruhsal olgunluk da istiyor gibi geliyor. Ancak henüz 8. asamaya gelip gelmediğimden emin degilim. 9. aşamamın ne olacağından emin gibiyim 😀 Ve inanır misiniz eve geri donmeyi Dort gözle bekliyorum.

Arife, kahramandan bilgeye dönüşme macerası