Bir zamanlar, Bukalemunlar Ülkesi adında renkli ve canlı bir diyar vardı. Bu ülkede yaşayan herkes, tıpkı bukalemunlar gibi, etrafındaki insanlara göre renk değiştirirdi. Herkes birbiriyle uyumlu görünmek isterdi, çünkü bu ülkede farklı olmak çok zordu. Eğer biri kendi renginde kalmaya çalışırsa, diğerleri onu dışlar ve yalnız bırakırdı.

Küçük Giray, bir gün bu ülkeye doğru yola çıktı. Etrafta ne kadar güzel renkler olduğunu görünce gözleri parladı. Mavi, yeşil, pembe… Herkes farklı zamanlarda farklı renklere bürünüyordu. Ama dikkatlice baktığında, insanların yüzündeki mutsuzluğu fark etti. Bir şeyler yanlış gibiydi.

Uyum Sağlamanın Bedeli

Giray, bir grup çocukla tanıştı. Çocuklar Giray’a gülerek, “Bizimle arkadaş olmak istiyorsan, bizim gibi olmalısın,” dediler.

Giray şaşırdı. “Ama ben zaten benim. Sizin gibi olmak zorunda mıyım?” diye sordu.

Çocuklardan biri, “Eğer bizim gibi olmazsan, seni aramızda istemeyiz,” dedi. Giray bu sözlere üzüldü ama yine de denemeye karar verdi. Çocuklar maviye bürünmüşken o da mavi oldu. Çocuklar pembeye geçtiğinde, Giray da pembeye geçti. Ama bir süre sonra, sürekli değişmekten yoruldu. Hangi rengin kendisi olduğunu unuttuğunu fark etti.

Gerçek Dostluk

Giray, bu durumu düşünürken, ormanda yalnız bir çocukla karşılaştı. Çocuk, diğerlerinden farklıydı; hiç renk değiştirmiyordu. Hep kendi rengi olan sıcak bir turuncuda kalıyordu. Giray merakla sordu:

“Neden sen de renk değiştirmiyorsun? Diğerleri gibi olmazsan seni dışlamazlar mı?”

Çocuk gülümsedi ve şöyle dedi:

“Ben kim olduğumu biliyorum. Kendimi başkalarına uydurmak zorunda değilim. Gerçek dostlar beni böyle sever. Eğer benim rengimi kabul etmeyen birileri varsa, onların dostluğunu da istemem.”

Giray bir süre düşündü. Çocuk haklıydı. Sürekli başkalarına uyum sağlamak, kendi kimliğini kaybetmek demekti. O gün Giray, kendi rengini bulmaya karar verdi.

Gerçek Renklerin Gücü

Ertesi gün, Giray Bukalemunlar Ülkesi’ne geri döndü. Artık başkalarına uyum sağlamak için renk değiştirmeyecekti. Onun doğal rengi açık yeşildi ve o bu rengi seviyordu.

Diğer çocuklar şaşırdı. “Neden bizim gibi olmuyorsun? Eğer böyle devam edersen yalnız kalırsın,” dediler.

Ama Giray gülümseyerek cevap verdi:

“Ben kim olduğumu biliyorum ve kendimi değiştirmeyeceğim. Gerçek dostlar beni olduğum gibi sever. Eğer siz benim rengimi kabul edemiyorsanız, sorun bende değil, sizdedir.”

O andan itibaren, Giray’ın etrafında gerçek dostlar birikmeye başladı. Onlar, Giray’ın kendisi olmasını seviyor ve onun yanında rahat hissediyordu. Giray, kimseye uyum sağlamak zorunda kalmadığı için çok mutluydu.